PHP

Przestrzenie nazw

Przestrzenie nazw (ang. namespaces) zostały wprowadzone w celu zapobieganiu kolizji między identycznymi nazwami klas w dołączanych do programu bibliotekach, modułach itp. Przestrzenie nazw pozwalają zachować ład w kodzie i wpływają na jego czytelność gdyż informują czego dana klasa dotyczy.

DEKLARACJA

Przestrzeń nazw musi być zadeklarowana na początku pliku przed innymi wyrażeniami:

Nazwa może być dowolna. Najczęściej stosowaną praktyką jest wprowadzanie przestrzeni nazw zgodnych z lokalizacją pliku klasy, w folderach / podfolderach:

Konkretny przykład:

W klasie Test deklarujemy przestrzeń nazw – App. Klasa posiada trywialną funkcję do wyświetlania komunikatu z powitaniem.

Tworzymy drugi plik – index.php, w którym dołączamy klasę Test.
Aby można było z niej skorzystać musimy również zadeklarować przestrzeń nazw App.

Spróbuj teraz usunąć z pliku index.php deklarację przestrzeni nazw i odśwież stronę. Wyświetli się wyjątek:

Fatal error: Uncaught Error: Class ‚Test’ not found in …

Klasa Test nie jest widoczna, pomimo tego, że jest dołączona do programu: include_once(‚Test.php’);

IMPORTOWANIE PRZESTRZENI NAZW

Aby dołączyć do klasy zewnętrzną bibliotekę, moduł, klasę z własną przestrzenią nazw, używamy metody use:

Przykład:

Utwórz klasę Test2 z funkcję, która wyświetli losową liczbę. Klasa ta będzie należeć do przestrzeni nazw Next\Example:

Dołącz klasę do pliku index.php z poprzedniego przykładu:

Poprawny jest również zapis bez deklaracji use, bezpośrednio w instancji tworzącej obiekt:

ALIASY

Może się zdarzyć, że jedna z importowanych klas ma identyczną nazwę jak klasa występująca w kodzie programu. W takiej sytuacji można skorzystać z tzw. aliasów i uniknąć niechcianych konfliktów.

Schemat tworzenia aliasu:

Przykład:

Jak widać, przy tworzeniu instancji obiektu używamy nowej nazwy, czyli aliasu Tester 🙂

AUTOLOADER

Jak zauważyłeś, wszystkie przykłady w tym rozdziale korzystają z metody include_once, która dołącza pliki klas do programu. Takich plików może być sporo i nie jest to zbyt eleganckie rozwiązanie. Program zacznie się rozrastać i tych plików zacznie przybywać. Poza tym klasy będą zapewne przechowywane w różnych katalogach i podkatalogach, tak więc struktura zacznie się komplikować. Na szczęście wymyślono coś takiego jak autoloader 🙂 – mechanizm do automatycznego ładowania klas. W momencie użycia obiektu, funkcja spl_autoload_register() importuje daną klasę. Jeśli klasy posiadają przestrzenie nazw i/lub są importowane z użyciem metody use, to autoloader szuka plików klas właśnie po ścieżkach zawartych w tych instrukcjach 🙂

Przykład:

Dla maksymalnego uproszczenia zrezygnowałem z przestrzeni nazw i importowania klasy metodą use. Klasa Test i plik index.php muszą być w tym samym katalogu.

W celach testowych spróbuj zaimportować klasę z użyciem use. Pamiętaj, że struktura katalogów i podkatalogów w metodzie use musi istnieć na dysku, inaczej autoloader będzie strzelał błędami.

Więcej informacji o automatycznym ładowaniu klas znajdziesz na stronie php.net/manual/en/language.oop5.autoload.php →


Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *